Ribozom iki altbirimden oluþur, bunlarýn herbiri rRNA ve proteinlerden meydana gelir. Mesajcý RNA (mRNA)'nýn ribozom tarafýndan çevirisi sýrasýnda mRNA bu iki altbirim arasýnda yer alýr. Küçük altbirime iki tRNA baðlýdýr, bunlardan birine uzamakta olan peptid zinciri baðlýdýr, öbürüne ise bu zincirin ucuna eklenecek olan bir amino asit. Ribozom bu amino asidin peptid zincirine eklenme tepkimesini katalizler.
DNA'nýn replikasyonu DNA'nýn kendini eþlemesidir yani bir DNA molekülünden iki DNA molekülü oluþmasýdýr.Bir hücre replikasyon geçirip DNA miktarýný iki katýna çýkaramazsa bölünemez.Bu kural bakteriler ve virüsler için de geçerlidir.

DNA'nýn kendini eþlemesinde üç farklý replikasyon teorisi öne sürülmüþtür. Bunlar;KonservatifSemikonservatif ve Dispersif replikasyon teorileridir.Konservatif teoriye göre yeni DNA molekülünde ana DNA molekülünden hiçbir parça bulunmaz. Semikonservatif teoride yeni DNA molekülünün bir ipliði eski DNA molekülüne aitken diðeri yeni senaaalenmiþtir.Dispersif teoriye göre ise yeni DNA molekülünde hem ana DNA molekülünün parçalarý hemde yeni senaaalenen parçalar bir mozaik halinde bulunurlar.

SEMÝKONSERVATÝF DNA REPLÝKASYONU

Replikasyonun gerçekleþebilmesi için;

* Kalýp DNA

* Deoksinükleosittrifosfatlar

* Mg+2

* Replikasyon enzimleri gereklidir.

Kalýp DNA;oluþacak yeni DNA molekülününanlamlý þifre taþýyabilmesi için gereklidir.

Deoksinükleosittrifosfatlar;oluþacak yeni DNA molekülünün yapýtaþlarýdýrlar.Deoksinükleositdifosfat ve deoksinükleositmonofosfatlar polimerize olamazlar

Mg+2;DNA polimeraz ve primaz enzimlerinin kofaktörüdür.Hücrede Mg olmazsa bu enzimler inaktiftir.

DNA ne iþe yarýyor?
Kendi ekseninde dönen ve iplerle baðlanan bir asma merdiveni andýran DNA sarmalýnda anne ve babadan alýnan 23′er kromozom bulunuyor. Kromozomlarýn taþýdýðý yaklaþýk 100 bin gen, DNA sarmalýnýn üzerinde yer alýyor. Genler DNA’nýn küçük bir bölümünü oluþturuyor.

DNA MODELÝNÝN ÝCADI Ýçinde bulunduðumuz yüzyýlýn en önemli biyolojik buluþu beklendiði üzere bir bilim adamý ekibi tarafýndan tertemiz bir labaratuarda deðil, Cambridge Üniversitesi'ndeki mütevazi odasýnda atak genç, Amerikalý araþtýrmacý 26 yaþýndaki James Dewey Watson tarafýndan gerçekleþtirildi.
Watson ve 37 yaþýndaki arkadaþý Ýngiliz Kimyacý Francis H.C. Crick'in biyologlarca deoksiribo nükleik asit ya da DNA olarak bilinen olaðanüstü bileþiðin yapýsýný ortaya çýkarma çabalarý hep sonuçsuz kalýyordu. 1867'de keþfinden beri DNA'nýn her canlýnýn her hücre çekirdeðindeki uzun aþýrý ince iplikler þeklinde bulunduðu görülmüþtü. DNA'nýn vücudumuzun her hücre merkezinde 2 metre sarýlmýþ uzunlukta bulunmasý þaþýrtýcý. DNA altý "yapý taþý''ndan ibarettir. Fosfor, oksijen ve fosforlu bir madde (Fosfat); adlý bir tür þeker, ve nükleik asit bezleri olarak tanýna 4 azot bileþiði Watson ve Crick bu yapýtaþlarýnýn görünüþte kendi çoðaltma yeteneði olan bir maddenin temel parçalarý olduðunu biliyorlardý.
DNA'nýn kendini çoðaltma yeteneði olaylarý bölünme ve korunmasý þeklindeki hayati olaylarý kontrol eder. Hücrenin çoðalma ve bölünme özelliði canlý yaratýklarý cansýz maddeden ayýran temel etkenlerden biridir. Ve bu nedenle DNA yaþamýn temeli sayýlmaktadýr. Watson ve Cirick'e göre DNA'nýn çalýþma prensibi bu büleþiðinm yapýsý yoluyla en iyi biçimde anlaþýlabilecekti. Yýllarca süren ümitsiz çabalardan sonra iki arkadaþ 1953 ilkbaharýnda her biri faklý biçimdeki 6 tamel DNA yapýtaþýndan birini gösteren el büyüklüðünde saç parçalarý kestiler. Daha sonra kimyasal baðlarýn yerine geçen hareketli ek yerleri kullanmak suretiyle parçalar çeþitli þekillerde yapýþtýrýldý. Aylarca süren çabalarý sonuç vermeyince iki arkadaþ vazgeçmeye karar verdiler.
Bir gece yarýsý Watson helisel bir merdiven rüyasý gördü. Ertesi sabah Crick'e rüyasýný anlattý. 3 gün ve gece sürekli çalýþmadan sonra iki bilimadamý 1920'lerde sanat dünyasýný altüst eden kübist heykellerden birine benzeyen tuhaf bir model yaptýlar bu günümüzdeki çift helisin ilk modeliydi. Yapýlan buluþun devrim niteliðindeki sonuçlarý iki bilimadamýný 1962'de Nobel ödülünü kazandýrdýðýnda DNA'nýn 3 harfi dünyanýn tanýnmýþ kýsaltmalarýndan biri olmak üzereydi...

Genetik olaylarýn hücrede moleküler düzeydeki temeli genetik materyal görevini üstlenen nükleik asitlerin yapý ve özelliklerine dayanýr. Nükleik asitlerin iki türü olan deoksiribonükleik asit DNA ve ribonükleik asit RNA temelde ayný yapýsal özelliklere sahiptir.
Genler, DNA‘daki bazý kimyasal dizilimler olan nükleotidlerden meydana gelmiþtir. Çoðunluk kromozomlarýn içersinde bulunurlar. Ayrýca DNA molekülü prokaryotlarda (Bakteriler) kromozom dýþý genetik sistem, olan plazmidlerde, Ökaryotik hücrelerde genetik materyalin kromozomlar (Nukleus) dýþýnda temel olarak (hayvan ve bitkilerde) mitokondri ve (sadece bitkilerde ve alglerde) kloroplastlarda bulunduðu bilinmektedir.
1953 yýlýnda Watson ve Crick DNA molekülünün kendine has özelliklere sahip bir çift sarmal yapý halinde bulunduðunu ileri sürdüler. Bu araþtýrýcýlarýn önerdikleri DNA yapýsý o tarihlerde baþka araþtýrýcýlar tarafýndan ortaya konulan DNA ya iliþkin önemli bulgulara dayanmaktadýr. Bunlardan biri, Wilkins ve Franklin tarafýndan, izole edilmiþ DNA fibrillerinin X-ray ýþýnlarýný kýrma özelliklerinin açýklanmasýdýr. Elde edilen X ýþýný fotoðraflarý, DNA nýn zincirlerindeki bazlarýn diziliþ sýrasýna baðlý olmaksýzýn, çok düzenli biçimde dönümler yapan bir molekül olduðunu göstermektedir. Ayrýca TMV (tütün Mozaik Virusu) üzerinde yapýlan çalýþmalar da DNA ile ilgili çalýþmalarda ýþýk tutmuþtur.
Bir baþka önemli bulguda Chargaff tarafýndan  saptanmýþtýr. Herhangi bir türe ait DNA nýn nükleotidlerine parçalandýðýnda serbest kalan nukleotidlerde adenin miktarýnýn timine, guanin miktarýnýn da sitozine daima eþit olduðunun saptanmasýdýr.. Yani Chargaff kuralý‘na göre doðal DNA moleküllerinde adeninin timine veya guaninin sitozine oraný daima 1’e eþittir. (A/T=1 ve G/C=1).
Ýþte Watson ve Crick bu bulgularý deðerlendirerek böyle özelliklere sahip DNA makro molekülünün sekonder yapýsýna ait bir model geliþtirdiler. Bu modele göre, bir çok sorunun açýklanmasý yapýlabildiðinden dolayý 1962 yýlýnda bu iki bilim adamýna Nobel Ödülü verildi.
Bu modele göre;
DNA molekülü, heliks (=sarmal) þeklinde kývrýlmýþ, iki kollu merdiven þeklindedir. Kollarýný, yani merdivenin kenarlarýný, þeker (deoksiriboz) ve fosfat molekülleri meydana getirir. Deoksiriboz ile fosfat gruplarý ester baðlarýyla birbirlerine baðlanmýþtýr. Ýki kolun arasýndaki merdiven basamaklarýnda geliþigüzel bir sýralanma yoktur; her zaman Guanin (G), Sitozin’in (C ya da S); Adenin (A), Timin’in (T) karþýsýna gelir. Hem pürin (yani adenin ve guanin) ile pirimidin (yani sitozin ile timin) arasýndaki hidrojen baðlarý, hemde  diðer baðlar, meydana gelen heliksin düzgün olmasýný saðlar. Pürin ve pirimidin bazlarý, yandaki þekerlere (Riboz), glikozidik baðlarla baðlanmýþtýr. Baz, þeker ve fosfat kombinasyonu, çekirdek asitlerinin temel  birimleri olan nükleotidleri meydana getirmiþtir. Dört çeþit nükleotid vardýr. Bunlar taþýdýklarý bazlara göre isimlendirilirler (Adenin, Guanin, Sitozin,Timin).
DNA molekülü kendini oluþturan nukleotidlerin sayýsýna baðlý olarak, büyüklüðü türden türe deðiþen, uzun zincir þeklinde bir yapý gösterir. Ýnsanda bu zincirin uzunluðu açýldýðýnda 2 metreye kadar varabilir. Bütün halinde eldesi zincirin hassas ve kýrýlgan yapýsýndan ötürü çok güçtür.
Ýki polinükleotid zincirin þeker fosfat omurgalarý, ortak bir eksen çevresinde eþit çaplý ve sað yöne doðru dönümler meydana getirir. Nükleotidlerin bazlarý molekülün omurgasýnýn iç kýsmýnda bulunur. Bazlarýn konumlarý sarmalýn eksenine 90 derece açý yapacak þekilde konumlanmýþtýr. Birbirine komþu baz çiftlerinin dönümleri arasýndaki uzaklýk 3,4A dür. Ayrýca her baz çifti komþusuna 36 derecelik açý yapacak þekilde yerleþmiþtir. Buna göre, yaklaþýk 10 baz çifti 360 derecelik tam bir dönümü tamamlayacaðýndan, her dönümün boyu 34A dür.
Ýki polinükleotid zincirdeki nukleotidler karþýlýklý olarak birbirlerine hidrojen baglarý ile baðlanmýþtýr. Bu bað fosfor baðlarý kadar kuvvetli olmadýðý için pH deðiþikliði, sýcaklýk basýnç gibi faktörlerde kolaylýkla birbirlerinden ayrýlabilmektedir. DNA nýn kendi kopyasýný yapmasý ve gen anlatýmý, nukleotidler arasýndaki hidrojen baðlarýnýn ayrýlmasý ile gerçekleþmektedir.
Nükleotidler birbirlerine fosfat baðlarýyla baðlanarak, þeker ve fosfat kýsýmlarýnýn birbirlerini izlediði serilerden oluþan bir omurgaya sahip uzun ve dallanmýþ polinükleotid zincirlerini meydana getirmiþtir. Kovalent ester baðlarý veya fosfodiester baðlarý olarak da bilinen bu baðlar son derece kuvvetlidir. Fosfodiester baðlarýnýn varlýðý DNA molekülünün tek zincirli yapý halinde iken bile dayanýklý ve stabil yapýda olmasýný saðlar. Genetik mühendisliðinin hedeflerinden biri olan klonlama çalýþmalarý, doðal yolla gerçekleþmesi mümkün olmayan  kovalent bað kýrýlmalarýný gerçekleþtirerek yeni türler oluþturma çabalarýný içerir.
Nukleotidlerin yapýsý bazik olmasýna karþýn oýmurgadaki PO4(fosforik asit) grubunun varlýðý polinükleotid zincirlerin asit özellikte olmalarýna yol açar ve nükleik asit terimi de bu özellikten kaynaklanýr.
Hidrojen baðlarý daima bir pürin(A,G) ile bir pirimidin (T,C) bazý arasýndan meydana gelir. A-T baz çiftinde 2 hidrojen baðý, G-C baz çiftleri arasýnda ise 3 hidrojen baðý bulunmaktadýr. Hidrojen baðlarýnýn özelleþmesi; anahtar kilit modelinini andýran, uygun nukleotid moleküllerinin karþýlýklý gelerek birbirlerine yine uygun sayýda hidrojen baðlarý ile baðlanmasýný saðlar. Böylece zincirin bir kolunda bulunan nukleotidlerin diziliþi,karþý kolda bulunan nukleotidlerin diziliþini bir çeþit dikte ve kontrol eder. Tesadüfe býrakmayan bir titizlikle molekül yapýsý oluþturulur ve kontrol edilir.
DNA molekülünün en önemli özellik iki polinükleotid zincirin birbirinin tamamlayýcýsý olmasýdýr. Pozitif (+) ve negatif (–) iki polinukleotid zincirlerinin tamamlayýcýlýk özelliði,genetik materyalin iþlevlerini doðru biçimde nasýl yapabildiðinin açýklanmasý açýsýndan DNA’nýn en önemli temel özelliklerinin baþýnda gelir.
DNA çift sarmalýnýn dikkate deðer ve önemli bir özelliði, molekülü oluþturan zincirlerin birbirlerinden kolaylýkla ayrýlabilmesi ve yeniden birleþebilmesidir. Protein sentezi ve Dna replikasyonu (kendi kopyasýný oluþturmasý) bu özellik sayesinde meydana gelebilir. DNA’nýn iki zinciri, birbirine sadece H baðlarý ve hidrofobik etkileþimlerle baðlý olmalarý nedeni ile, nükleotidleri arasýndaki kovalent baðlardaki herhangi bir  kopma olmaksýzýn çözülebilir (denatürasyon). Ayný þekilde çözülmüþ molekülün zincirleri tamamlayýcý bazlarý arasýnda H baðlarýnýn oluþumu ile birleþip sarmal yapýyý yeniden oluþturabilir (renatürasyon).
Nükleotidler arasýndaki fosfor baðlarýnýn kopmasý nedeniyle nükleotidlerin yerine baþka nukleotid veya nukleotid dizisinin geçmesi mutasyonlara yol açar.Bu mutasyonlarýn tek zincirli RNA molekülünde oluþma olasýlýðý çift zincirli DNA molekülüne göre daha fazladýr.Mutasyonlarýn neticeleri ölümcül olabilir. Evrimsel geliþim içinde mutasyonlarýn menfi yada müspet etkileri gözardý edilemeyecek noktadadýr. Günümüzde viral hastalýklarýn baþýnda gelen AIDS’in önüne geçilememesinin en geçerli nedeni genomu tek zincirli RNA olan virusun sürekli mutasyonlar geçirerek kendini sürekli yenilemesi gösterilebilir.

Kromozom uçlarýnýn ‘kapaklarý’ olarak betimlenen ve tekrarlayan DNA dizilerinden oluþan telomerlere uzun süredir atfedilen görev, üstünde yer aldýklarý ‘önemli’ DNA’yý yýpranmaya karþý korumak oldu. Görevlerinin bununla kalmadýðýysa yeni bir çalýþmayla ortaya çýkmýþ bulunuyor. Buna göre telomerlerin bir baþka görevi de RNA kodlamak.
Kromozomlar her kopyalandýðýnda, uçlarýnda bulunan DNA’nýn bir bölümünü kaybederler. Telomerler kendi uzunluklarýndan fedakarlýk ederek, RNA ve protein kodlanmasýyla ilgili önemli genetik bilginin yok olmasýna karþý tampon görevi görürler. Bunun anlamý, hücre yaþlandýkça telomerlerin kýsalmasý. Bazý kanser hücrelerinin, telomerlerini uzun tutarak ölüme karþý koyduklarý biliniyor. Bu süreçten sorumlu proteinlereyse, gelecek kanser tedavi uygulamalarýnýn olasý hedefleri gözüyle bakýlmakta. Bilinen herhangi bir gen içermeyen telomerlerin, olsa olsa gen dizginleyici, yani yakýndaki DNA’nýn RNA üretmesini engelleyici bir etkileri olabileceði düþünülüyor. Yeni çalýþmadaysa Ýsviçre Deneysel Kanser Araþtýrmalarý Enstitüsü ve Ýsviçre Federal Teknoloji Enstitüsü araþtýrmacýlarý, RNA bozulma sürecinde rol oynayan bir protein üzerinde çalýþýrken, proteinin telomerlerle iliþkili olduðunu farketmiþ ve bölgede ilgili RNA’yý da bulmuþlar. Þimdilik bu RNA’nýn iþlevi bilinmiyor; ancak telomer kýsaldýkça RNA düzeylerinin de artmasýna baðlý olarak, RNA’nýn telomer uzunluðunun düzenlenmesinde rol oynuyor olabileceði tahmin ediliyor.

RÝBONÜKLEÝKASÝT(RNA)
• Tek zincirlidir.
• Riboz þekeri bulunur.
• Nükleotitleri A,U,G,S’dir.
• Kendini eþleyemez.DNA’dan sentezlenir.
• Mitekondri,kloroplast,çekirdek ve sitoplazmada bulunabilir.
• 3 çeþittir ve hepsi de protein sentezinde görevlidir.Hepsi de çekirdekte üretilir ve hepsi de tekrar tekrar kullanýlabilir.
• Riboz þekeri bulunduran Adenin nükleotidi RNA’dan baþka ATP,NAD,NADP ve FAD gibi moleküllerinde bulunur.
• Bazý virüslerde sadece RNA bulunduðu için bunlarda RNA kalýtsal görevi üstlenmiþtir,yani kendini eþleyebilir.
• RNA’nýn yapýsýnda protein yoktur.
• RNA’larýn DNA üzerinden sentezine transkripsiyon (yazýlma) denir.
• Bu olay DNA’nýn tek zincirinden olur.
• Bu olayda görevli enzim RNA polimeraz enzimidir.
• RNA’ya þifre veren DNA parçasýna gen denir.(Þekil-2)

A) mRNA (Elçi RNA = Mesajcý RNA)
• DNA’dan aldýðý bilgiyi ribozoma taþýr.
• Ribozom birimlerini aktifleþtirir ve protein sentezine kalýplýk yapar.
• Her protein çeþidi için ayrý bir mRNA sentezlenir.
• Bir mRNA ayný proteinin sentezinde çok defa kullanýlabilir.
• Yeterli protein sentezlendikten sonra mRNA yýkýlýr.
• mRNA düz bir zincir biçiminde olup hücredeki RNA’larýn en az oranda bulunanýdýr.
• mRNA’ daki üçlü nükleotit grubuna kodon denir.
• Her kodon bir tRNA ve bir aminoasiti belirler.
• 4.4.4=64 çeþit kodon vardýr.Bunlardan biri baþlama kodonu (AUG);üç tanesi de (UAG-UGA-UAA) bitiþ kodonudur.Bitiþ kodonlarýnýn aminoasiti yoktur.

B) tRNA (Taþýyýcý RNA)
• Sitoplazmadaki aminoasitleri mRNA’ daki þifreye göre ribozoma götürür.
• tRNA’ daki üçlü nükleotit grubuna antikodon denir.Maksimum 64 çeþit antikodon olmasý
gerekirken 61 çeþit antikodon vardýr.Bunun sebebi ise bitiþ kodonlarýnýn aminoasitlerinin
olmamasýdýr.
• Düz zincirli deðildir.Belli bölgelerinde çiftler oluþmuþtur.
C) rRNA (Ribozomal RNA)
• Proteinlerle birlikte ribozomun yapýsýný oluþturur.
• Düz zincirlidir.
• Hücredeki RNA’larýn çoðu rRNA’dýr.

DNA'nýn içerdiði bilginin büyüklüðünü anlayabilmek için bazý kýyaslamalar yapmak gerekebilir. DNA; A, T, G ve C harfleri ile sembolize edilen dört ayrý nükleotidden oluþur ve bu harflerin yanyana dizilmeleri ile o canlýyla ilgili bilgiler þifrelenmiþ olur. DNA'yý bu özelliði ile çok büyük bir kütüphaneye benzetebiliriz. Nitekim eðer insanýn tek bir DNA'sýndaki bilgiler bir kitap halinde yazýlmýþ olsa idi, yaklaþýk 500'er sayfalýk 900 ciltten oluþan dev bir kütüphane oluþurdu.

[ DNA, içinde canlý ile ilgili her türlü bilginin bulunduðu bir bilgi bankasýdýr. Dýþ görünüþten, iç organlarýn yapýsýna kadar herþey DNA'da þifrelenmiþtir ]

Evrimci bilim adamý Dr. Mahlon B. Hoagland, "Hayatýn Kökleri" isimli kitabýnda  canlýlarý oluþturmak için ne kadar bilgi gerektiði konusuyla ilgili olarak þu örnekleri vermiþtir:

Bir bakteri, canlýlarýn en basitlerindendir ve 2000 civarýnda geni vardýr. Her gen 100 civarýnda harf içerir. Buna göre bir bakterinin DNA'sý en az iki milyon harf uzunluðunda olmalýdýr.

Ýnsanýn bakteriden  500 kat fazla geni vardýr. Öyleyse DNA en azýndan 1 milyar harf uzunluðundadýr.

Bir bakterinin DNA'sý bu hesaba göre, her biri 100.000 kelimelik 20 ortalama uzunlukta romana, insanýnki ise bu romanlardan 10.000 tanesine eþittir! Mahlon B. Hoagland, Hayatýn Kökleri, Tübitak Popüler Bilim Kitaplarý, 1993, s.25 

Ýlk aþamada çift sarmalýn (mavi) bir kýsmý helikaz tarafýndan açýlýr. Sonra DNA polimeraz (yeþil) enzimi DNA ipliklerinden birine baðlanýr, onu þablon olarak kullanarak öncü ipliði sentezlemeye baþlar. DNA sentezleme iþlemi yeni üretilen iplik için her zaman 5' ucundan 3' ucuna doðru olmalýdýr. Ýkinci bir DNA polimeraz enzimi DNA sarmalý açýldýkça diðer þablon DNA ipliðine baðlanýr, ve sentezlemedeki yönün öneminden dolayý Okazaki parçacýklarý denilen kesintili polinükleotid (çok nükleotidli) iplikçikler üretir. Diðer bir enzim de (DNA ligaz - pembe) daha sonra bu parçacýklarý birbirine ekleyerek döþeme ipliði oluþturur.DNA çoðalmasý, DNA ikileþmesi ya da DNA sentezi, hücre bölünmesi öncesinde çift sarmallý DNA'nýn kopyalanmasý iþlemidir. Kopyalanan yeni DNA iplikleri hemen hemen tamamen aynýdýr, ancak zaman zaman çoðalmadaki hatalar nedeniyle kopyalama mükemmel olmaz (bkz. mutasyon), ve sonuçtaki her iki sarmal da bir eski ve bir yeni iplikten oluþur. Buna yarý korunumlu çoðalma denir. DNA'nýn çoðalmasý iþlemi üç aþamadan oluþur: baþlatma, ikileþme ve sonlandýrma.

Baþlatma
Baþlatma alamasýnda çeþitli faktörler ikileþme merkezi'ne toplanýrlar. Ýkileþme merkezinde DNA açýlýr, kýsmen açýlan iplikler bir "ikileþme baloncuðu" oluþtururlar, her iki uçta da birer ikileþme çatalý bulunur. Her enzim grubu merkezden uzaklaþarak çalýþýr ve ilerledikçe DNA ipliklerini açýp yeni iplik sentezler.

Bu aþamada rol alan enzimlere topluca "çoðalma öncesi kompleksi" denir. Bunlar:

Helikaz: DNA'yý açar.
Primaz: DNA çoðalmasý için gereken RNA "astar" iplikçiklerini sentezler.
DNA haloenzim: Asýl çoðalma iþlemini gerçekleþtiren enzimler topluluðudur.

Ýkileþme
Helikaz DNA'yý açtýktan sonra tek ipliðe baðlanan protein DNA ipliklerini yerinde tutar; RNA primaz DNA'daki baþlatma yerine baðlanýr. Burada hatýrlanmasý gereken en önemli primaz-polimeraz farký, DNA polimerazýn sadece var olan bir ipliði devam ettirebilirken RNA primazýn sýfýrdan yeni bir iplik oluþturabilmesidir. Bu yüzden önce RNA primaz küçük bir iplikçik sentezler, DNA polimeraz bu iplikçiði þablon DNA'ya göre yeni nükleotidler ekleyerek uzatýr.

Ýkileþmenin baþýnda DNA polimeraz adýndaki enzim RNA primaza baðlanýr. DNA polimeraz yeni DNA sentezini (yeni iplikte) sadece 5’ ucundan 3’ ucuna doðru yapabilir. Bu yüzden DNA polimeraz þablon ipliklerden sadece birinde kesintisiz ilerleyebilir. Bu þablon ipliðe (3’ ucundan 5’ ucuna ilerleyen) "öncü iplik" denir. Karþýsýndaki (5’ ucundan 3’ ucuna ilerleyen) iplik de "döþeme iplik" olarak adlandýrýlýr.

Döþeme ipliðindeki DNA çoðalmasý kesintisiz olmadýðý için helikaz DNA'yý açtýkça yeni bir DNA polimeraz enzimi eklenir. Sonuçta yeni DNA ipliði parçalý olarak üretilir, bu parçalara Okazaki parçacýklarý denir. DNA ligaz adýndaki diðer bir enzim de bu parçacýklarý birleþtirmek için kullanýlýr.